La Katrina in Mexico op summerschool

2010-07-31T00:56:00.000-07:00

Hola lindos de Belgica!

Ik weet het, ik heb lang niet van me laten horen, en het zal nog even duren.
Binnen een uurtje vertrek ik op reis! Eindelijk! Hier heb ik naar uitgekeken.

Vandaag hebben we ons examen gehad, een graduatie (jup, ze houden hier wel van die formele feestjes), nog even gevierd in een bar, afscheid genomen van de andere Belgen.
Straks, om vier uur, vertrek ik samen met Eleonora naar het zuiden van Mexico! Mexico is verdorie enorm groot! Het wordt een busrit van 17 uur! Ik dacht ongeveer 60 keer België! Ik kijk er ongelooflijk naar uit!

8 augustus keer ik terug naar queretaro, den 9e nog een dagje in Queretaro vertoeven en den 10e vertrekt mijn vlucht naar Belgie! 11 augustus ben ik terug!

Hoedanook, voor de liefhebbers post ik dan nog een verslagje en vooral veel fotos!

Toedeloeis! Ik vertrek op een verdiend (al zeg ik hetzelf) reisje naar het zuiden!

Besos!

week3_fotos

2010-07-22T15:26:00.000-07:00

In de les...

De ingang van het ´vakantieparkje' waar ik woon.

Het laatste huisje van de rij, op het gelijkvloers, daar woon ik.

mijn kamer, check die dressingroom ;)

Jammie! Mijn fruitschaal, die oranje ´patatten´ bij die kleine banaatjes zijn geen aardappelen maar wel vre lekkere zoete mango´s!

Met David in het centrum rondfietsen

Naar een hogergelegen plekske gefietst om de zonsondergang te zien

¡Saque la bici!

op een pleintje voor een kerk, stond een hele bende 'Cristianos' stonden te dansen en mee te zingen op hun christelijke ska muziek! ambiance!

een belangrijk en bekend monument van Queretaro, 'los Arcos', een oud aquaduct

op weg naar het theater, groepsfotoke

de twee acteurs van het tweede theaterstuk, achteraf zagen we hen zonder hun verkleedkleren, het waren twee jonge gasten van 18 en 19 jaar. Goed geschminkt en verkleed!

... en achteraf een pintje gaan drinken!

piñata maken in de tuin van het unief

en dan eentje kapot kloppen

optreden van reggae-ska groep

meer foto´s volgen....

week 3

2010-07-22T14:49:00.001-07:00

Lesweek 2

Uiteindelijk heb ik gevraagd om toch te veranderen. Het was niet leuk, voor mij ging het te traag, voor de rest te snel. Ik zou per dag een uurtje privéles grammatica krijgen, en de twee uurtjes ‘compositie, conversatie..’ volg ik nog mee met de rest van de groep. Van de privélessen is er nog niet veel in huis gekomen, maar ondertussen zijn we nu lesweek drie en heb ik gisteren mijn eerste les gehad en dat was vre goed. Dus als het de komende twee weken zo blijft, dan ga ik zeker wat bijgeleerd hebben!

Het theaterstuk was deze keer wel heel goed! Twee oude verzuurde samenwonende zussen, vastgeroest in gewoontes die ruzie maken om een oude liefde. Het was een piekklein theatertje waar ongeveer 30 man kon zitten. Jup, deze keer heb ik ervan genoten!

Op vrijdag kregen we een workshop piñatas maken! (vorige week was dat het marktbezoek). De originele piñata is een kom uit keramiek beplakt met soort papier mache en met zeven pinnen op. Elke pin staat symbool voor een van de zonden. Door de piñata kapot te kloppen, vernietig je de zonden. Ondertussen wordt ze gemaakt in alle kleuren en vormen, en een must op een feest zoals verjaardag, kerst...

Het was een gezellig knutselmomentje in de tuin.

Op het einde hebben we een ‘echte’ piñata mogen kapotkloppen met zijn allen. De zelfgemaakte moest nog wat drogen.

Voor den tweede keer...

Tja, het zit niet zo mee met mijn maag en darmkes. Samen met Carlos was ik nen ‘Costra’ gaan eten, typisch Mexicaans, zag er heel lekker uit maar helaas, paar uurtjes na de maaltijd begon mijn maag al wat te keren. De dagen erop heb ik nauwelijks kunnen eten en had ik klein beetje koorts.

Verdorie weer iets ‘verkeerd’ gegeten. Maar deze keer duurt het ook wel redelijk lang. Ai ai ai, mijn westers maagske... Ondertussen is het al een week geleden, en is mijn maag toch niet op en top.

Saque la bici!

Woehoew, ge gaat mij niet geloven maar ik heb hier met de fiets kunnen rijden!

Vorige week heb ik David leren kennen, een beetje nen alternatieveling. Echt tof, want zeker hier in TEC kom je nogal veel snobkes tegen die zelfs nog nooit nen bus hebben genomen = status, ‘te gevaarlijk’, niet leuk, hun mama voert hen altijd of ze hebben hun eigen auto.

‘¡Saque la bici!’ kan je vrij vertalen als ‘¡haal die fiets uit zijn kot!’. Het is een evenement dat elke woensdagavond doorgaat in centrum van Querétaro. Enthousiasteling, fietsliefhebbers, sporters en activisten verzamelen zich en rijden twee uur lang rond in en rond het stad. Ze willen het gebruik van de fiets aanmoedigen, rechten opeisen voor een fietser en ook het petroleumprobleem aankaarten.

Drie belangrijke focussen, waarin de rechten van een fietser toch primeren. Zolang geen rekening wordt gehouden met een fietser in het verkeer, blijft het enorm gevaarlijk om je hier aan een fietsritje te wagen.

In de namiddag gidse David me al wat rond met de fiets. Ge moet een behoorlijk portie lef hebben. Je rijdt tussen auto´s, van het derde naar het eerste rijvak, de bussen rijden als zotten, putten in de weg, roosters die breder zijn dan je banddikte... Het systeem is hier helemaal niet aangepast. Een gewone stadfiets zie je hier dan ook niet rondrijden. Je hebt een mountainbike nodig. Het was zalig om zo rond te crossen, en ik besefte nog maar eens welke luxe en vrijheid onze fiets in België betekent. Ik zie me hier niet met een veloke naar een Salsabar rijden en ’s nachts terugkeren...

Rond 21u verzamelden we in het centrum, er was ongeveer 200 man aanwezig. Met zo´n bende was het nog veel leuker om rond te rijden. Het verkeer werd voor ons tegengehouden, overal mochten we door en we waren veel sterker dan welke auto of bus ook!

Een super initiatief dat nu ongeveer 8 maanden bestaat en begonnen is met zes man. Ondertussen zijn er al avonden geweest waarop meer dan 400 man aanwezig was. De burgemeester heeft alleszins al beetje interesse getoond. Hopelijk kunnen ze beetje bij beetje de situatie veranderen.

¡Weekend!

Op vrijdagmiddag op het gemak vertrokken naar een piek klein ‘festivalleke’ samen met David, Danko (2 Mexicaanse vrienden), Sarah en Nadira (2 Belgjes). We waren echt benieuwd wat dat hier zou zijn. We wisten dat het in een klein dorpje was. Via David had ik een tentje kunnen lenen, maar slaapzakken hadden de drie Belgskes niet gevonden. Met onze dikste trui en veel enthousiasme zijn we vertrokken. Aangezien dat dorpke wat hoger lag, koelde het in de namiddag al af... De tenten hadden nog een verrassing voor ons, de grootste was bij zijn laatste gebruik nat opgeborgen waardoor die tent beschimmeld was en verschrikkelijk stonk. Een iglotentje voor 2 man bleef over voor ons vijven. Heel erg vond ik dat niet, want wij hadden uiteindelijk niets van dekens (en onze twee Mexicaanse vrienden wel) Vijf personen betekende dichter op elkaar, meer ongemak maar ook meer warmte en een beetje deken!

De camping had wel zijn charme. Uwe dichte buur kon nen gigantische cactus of mierenhoop zijn.

Op een klein ommuurd en aflopend terreintje hebben we kunnen dansen op de muziek van een reggae-ska groepje. Spaanse reggae-ska! Onze medefestivalgangers waren van alle subculturen, rare typen zouden velen van ons denken en het ‘gewoon’ volk zal je daar niet zien rondlopen. Vandaar, verschillende hadden ons gewaarschuwd en afgeraden om daar naar toe te gaan: ‘gevaarlijk’. Zonder Mexicaans gezelschap zou ik maar daar ook niet helemaal op mijn gemak voelen, maar met Danko en David bij ons, had ik er alle vertrouwen in!

Na een korte nacht, zijn de Belgjes doorgetrokken naar een volgend mooi stadje Guadalajara. Het speciale aan dit stadje waren zijn straten. Tunnels die vroeger dienden voor het water weg te leiden uit de stad, dienen nu als straten met voetpaden, bushalte, parkeerplaatsen... Een speciaal sfeerke als je door zo´n ´straat´rijdt.

Op zondag zijn we onderweg nog gestopt in een ander mooi stad, San Miguel de Allende!

Y la luz!? Geen elektriciteit

Toen ik vrijdag vertrok naar dat festivalleke, hadden we op kot geen elektriciteit. Fabio was de rekening vergeten betalen. Zodra je niet betaal, sluiten ze je hier af. Geen probleem, hij ging dat die middag nog regelen. Maar ik kwam zondag terug en natuurlijk er was nog steeds geen elektriciteit. Fabio was niets vergeten te betalen, hij had gewoon geen geld.

Zo erg is dat niet. In Honduras kwamen we dat wel eens vaker tegen dat we een avondje zonder zaten. Bij kaarslicht douchen en naar bed gaan is trouwens ook wel ne keer gezellig.

Wat mij wel ambeteerde, was Fabio die mij ontweek. Rechtuit iets zeggen of bespreken is hier niet mogelijk, hier ontwijken ze confrontaties en negeren ze hun eigen problemen, en wordt er niet over gepraat: taboe.Maar ondertussen hebben we al ne keer deftig kunnen praten en heeft hij mij zelfs bekend dat hij door zijn alcoholprobleem geen geld had.

Allé, die avond was het een heel spel, want zijn vrienden waren die zondagavond ook bij ons op kot (rarara, natuurlijk voor de wekelijkse bbc´tjes) en een van die vrienden zou aan mij het geld geven, dat ik dan aan Fabio zou moeten geven. Kan het nog omslachtiger?

Uiteindelijk hebben ze met wat gereedschap gaan prutsen aan de electriciteitsbakjes en hadden we opnieuw electriciteit. Hoe ze dat gefikst hebben, geen idee, geen vragen stellen, aqui se arreglan las cosas así!

week 2_fotos

2010-07-20T08:16:00.000-07:00

Fabio, mijn kotgenoot, Koreaan geboren in Brazilië en woont nu al 10 jaar in Mexico
hij zou perfect passen in een wokrestaurant: hij maakt graag vlees klaar en houdt van vuur.

carne assada in onze living, buiten was het koud en regende het...

Hét contract: ik dobbel een uurtje verder mee, op voorwaarde dat Fabio en twee vrienden mee gaan lopen op woensdagochtend. Daarnaast mocht Fabio twee dagen lang geen bier drinken.

Fabio, na het lopen, zijn verdiende fruitsla aan het opeten...

Op ons koerke, een unieke collectie!

Indo=mexicaans bier, een doos=12pinten, 31dozen=372pintjes

Go Fabio!

Samen met Eleonora en Christopher een 'Michelada' gaan drinken.
Michelada=bier met een fruitsiroop(mango, tamarindo, ananas,..), chili, zout, limoen...

een gekke combinatie voor ons, maar hier houden ze ervan en dit moet je toch eens geprobeerd hebben als je hier bent. Voor een liter betaal je drie euro.

Eerste lesweek, op donderdag met school naar de markt. We moesten wat van die vraagje oplossen. Deze sympathieke madam liet ons van vanalles proeven, ongekende dingen voor ons zoals een zoet breike van catusvrucht, echt heel lekker.

Heel hygiënische dingen moet je niet verwachten...

Vlees licht open en bloot aan de lucht, een pretpark voor de vliegen en insecten!
Vegetariër Sarah voelde haar op en top naast dit arm schaap.

Een kleurrijke marktgang van fruit- en groentenkraampjes. Aan de plafond hangen 'piñatas', dat zijn van de poppen die gevuld worden met snoep en voor verschillende feestgelegenheden als verjaardag en kerst, kapot worden geklopt.

Girls, een kraampje met nepbarbies en accessoires!

Groepswerk in de tuin...

theaterscène

... in het theater, iedereen krijgt van die verkleedspullekes

En dan plots krijgen we eten...

En dan taart. William (het paard dat met me meereist) mocht zelfs meereizen op den plateau van den ober.

Mannen uit het publiek mochten dansen met een mannelijk acteur verkleed in vrouw.

En hupla, dansen maar!

(die vrouw met haar groen vestje is geen actrice, maar een zatte toeschouwer die zich volledig liet gaan!)

Heel veel dikke kindjes in Mexico. Koekenrond, niet gezond!
(als ik me niet vergis, is de gemiddelde Mexicaan den dikste mens op aarde)

landschap, onderweg met Fabio en Antonio naar vriend van Fabio

Den bbc...

En 's avond gezellig nog UNO spelen, het was koud, kijk naar de vesten,truien en dekens die we aanhebben.

week 2

2010-07-20T07:05:00.003-07:00

Eerste lesweek

De eerste lessen vielen best mee en waren enorm op het gemak. Voor mij althans… iets té. Het is wel eens een goede herhaling maar veel leerde ik niet bij.

De extra activiteiten als marktbezoek en film waren chilly willy.

Het theater, dat was wat anders. Nog nooit zo een slecht ‘theaterstuk’ gezien. Hun opzet was een komedie om hun dertigste verjaardag te vieren. Het bestond uit allemaal kleine fragmentjes van hun meest geslaagde theaterstukken uit de afgelopen 30 jaar. Het begin was een mengelsmoes waar we nauwelijks iets van verstonden, met constant op- en afgaande acteurs, zelfs leerkrachten die meewaren verstonden het amper wat ze zeiden-riepen-brabbelden-schreeuwden.

Na een half uurtje veranderde het stuk volledig doordat een vrouw die het theaterstuk kwam ‘verstoren’. Ze beweerde dat zij de zaal had afgehuurd voor een verjaardagsfeestje van haar 15-jarig nichtje, iedereen moest weg zodat zij de zaal in orde kon zetten. Allé het spel was begonnen en resultaat, het theater veranderde in een half ‘feestje’. Er werden verkleedkleren uitgedeeld. Plots kwamen ze met eten – een kartonneke waar kreeft en pasta stonden opgeprint, echte taart, nen proost met een lege plastieken beker- en ondertussen ging het theater door. En dat was nog niet alles, op het einde begon het dansfeest, en hupla, half het publiek stond op het podium mee te dansen. Klinkt misschien leuk maar eigenlijk was het super langdradig, het duurde meer dan 2 uur en het voelde aan als zeer goedkoop en plat vertier.

De theaterzaal was anders wel een toffe plek, deed een beetje middeleeuws aan en is het enige theater waar eten tijdens het theater wordt geserveerd!

Een weerpraatje

Terwijl jullie onder een hittegolf sufferden, zaten wij hier met regen en koude. Omgekeerde wereld! Vanaf 31 juni is het hier beginnen regenen. Het noorden van Mexico is zwaar getroffen door de regen en orkaan: overstromingen, verwoesting... met gevolg dat de prijs van een fles water of eten ginder onbetaalbaar werd.

Ik had toch liever een extra vestje en broek gehad, maar mijn mexicaanse vriendjes die in Belgie zaten zeiden dat dat allemaal niet nodig was... Nu weet ik dat ook juli=regenmaand!

Gelukkig, sinds vorige week is het hier terug lekker warm en zonnig! Hmm daar hou ik van!

Het kotleven

Ondertussen ken ik den Fabio al wat beter... hij valt echt best wel mee. Hij ziet er louch uit (is het misschien ook een heel klein beetje ;) ) De dobbel- en kaartavondjes zijn dagelijkse kost. Maar dat maakt het wel gezellig. Het is alleen moeilijk om dat te gaan slapen. Mijn kamer geeft uit op de living. En af en toe is er eens een ‘carne assada’=een bbc’tje. Het is natuurlijk ook zomervakantie voor hen, dus ook meer tijd om te chillen en te vieren.

Fabio, een ware metamorfose

Den zondagavond hadden ze me lang wakkergehouden met hun lawaai. Maandagavond wou ik op tijd gaan slapen, maar de vriendjes waren er weer. Ze wouden perse dat ik nog een uurke meedobbelde. Voor wat, hoort wat! Het ging zo ver dat we een contractje opstelden. Ik zou nog wat meespelen, als Fabio, Kike en Jorge de woensdagmorgen mee gaan lopen, Fabio twee dagen niet zou drinken (lees: heeft kleine bierverslaving), en ik zou fruitsla maken als ontbijt (lees: tijdens mijn eerste dagen zagen zijn vrienden plots gekke veranderingen in het huis, zoals de aanwezigheid van fruit, natuurlijk, fruitfanaat dat ik ben!). Bon, dat vond ik nen vre schone deal.

Resultaat: Fabio en ik zijn gaan lopen, van de twee anderen was er geen spoor. Daarnaast heeft Fabio welgeteld een dag niet gedronken en fruitsla gegeten! Een hele overwinning voor onze Fabio! En ondertussen eet hij al veel meer fruit en gaat hij zelf af en toe naar den gym met nen maat!

Het weekend

Mijn derde weekend in Mexico was rustig zonder. Op vrijdagavond naar theater, op zaterdag samen met Fabio en vriend Antonio naar een naburig dorp voor een carne assada bij een goede vriend van Fabio. En op zondag, voetbal: Nederland-Spanje. Ik heb mijn wereldburgerplicht vervuld, ik heb het laatste deel van de match bekeken en dus ook de goal gezien: ¡que emoción! Half mexico steunde Nederland, de andere helft Spanje!

Week 1_foto's

2010-07-06T14:52:00.000-07:00

Een gangske chili in de winkel

even niet storen! voetbalsupporters op de markt

tequila! mijn eerste tequilaatje ;) (let op de kleur van mijn T-shirt: groen, natuurlijk, die dag speelde Mexico en moet je op zijn minst een van de kleuren van de Mexicaanse vlag dragen)

samen met Eleonora en haar papa (een hele lieve rustig man) op zondag gaan eten (was dat mijn olé diarree maaltijd?!)

bezoekje aan el Peña de Bernal, derde grootste monoliet op aarde, samen met Ele Christopher en Carlos

uitzicht vanop el Peña de Bernal op het dorpje en omstreken

... moesten we dorst krijgen onderweg, geen nood, bevoorrading op de rots

dorpje aan de voet van de rots

William die zijn bloemetje plukt in een bloemenperkje in het centrum van Queretaro

William in de hoofstad bij zijn grote broer

even met z'n drieën op de foto (Nadira en Gunther) in El Palacio Municipal in de hoofdstad (lees: wie Diego Riviera kent, man van Frida Kahlo, bewonder zijn schilderijen achter onze rug! mss herinneren sommigen zich de scene van in de film waarbij Frida haar schilderijen aan hem komt voorstellen?! dat was daar :) )

overdadig versierde kerk in Querétaro, en let op dat Mexicaans vlagske, overal aanwezig

De laatste fabriek van keverkes was in Mexico, vandaar zie je er nog zalig veel rondrijden! (Ik wil er eentje meenemen naar België!!)

lieve mama en zus van Eleonora

tacos gaan eten met vrienden van Eleonora! op en top Mexicaans!

een spelleke in het stad door het unief georganiseerd om de boel wat te leren kennen

de voltallige 18 Belgjes op foto

Anel en haar Belgische zus Loes

... en het welkomsfeestje voor Loes. Gezellig een kaartje leggen ;)

... en bbc...

je staat voor een rood licht en voor je het weet zitten ze op je auto en kuisen ze jou ruiten, in Latijns-Amerika vinden ze jobs uit!

hihi, een kruideniersdrive-in!

een spelletje dobbel bij mij thuis, rara wie is mijn kotgenoot Fabio?
(jongen met de rode trui)

Week 1

2010-07-06T12:45:00.000-07:00

Hola guapos de belgica!

Ondertussen ben ik goed geinstalleerd in Querétaro, mijn nieuwe thuishaven voor een dikke maand met Spaanse les, tacos y frutas, sombreros, musica caliente, fiestas con tequila y mas de eso!

Aankomst

Ik ben super goed onthaald door Eleonora, een Mexicaanse vriendin die in 2009 een jaar bij ons in Kortrijk Industrieel Ontwerpen studeerde. De eerste dagen heb ik bij haar kunnen logeren. Wat de praktische kant van de hele onderneming enorm vergemakkelijkte. Na een dag had ik al een kot! Na dag twee had ik al het stad gezien en vriendjes kunnen maken.

Mijn kot

Ik kon het bijna niet beter treffen. Rechtover het unief zijn er verschillende ‘parkjes’ met huisjes, onderverdeeld in appartementjes. Je kan het beetje vergelijken met een vakantiepark met verschillende huisjes in het klein. Hier in Mexico is het de gewoonte dat één iemand een appartementje huurt en zelf een huisgenoot zoekt. Dus op beetje goed geluk zijn Eleonora en ik gaan rondvragen bij die huisjes. Meeste huizenparkjes hebben een wachter die de boel bewaakt. Handig, want die mannen weten goed wie waar woont. Zo zijn we op Fabio zijn appartementje gekomen, mijn nieuwe huisgenoot!

En ik heb geluk, want de prijs valt best mee naar de ideale ligging rechtover het unief. Ik betaal enkel de helft van de huur betalen en geen onkosten omdat ik maar zo´n korte periode hier zal verblijven. Verder had hij al een matras voor mij en kan ik zijn keukenspullen gebruiken. Ik heb geen contract. Misschien lijkt dit stom, maar ik moet vertrouwen en ik denk dat het geen probleem mag zijn.
De enige vereiste was dat ik niet veel lawaai zo maken, geen probleem. Maar de opgelegde regel geldt blijkbaar alleen voor mij...

Mijn kotgenoot

Gezien ik er een hoofstukske aan besteed, moet dat toch wel iets speciaals zijn. Fabio studeert architectuur en woonde alleen in zijn appartementje en was eigenlijk niet op zoek naar een medebewoner. Waarschijnlijk omdat hij het financieel niet nodig heeft... Mijn kamer gebruikte hij als werkplaats, die nu verhuisd is naar de living.

Fabio is een speciaal typke. Een Zuid-Koreaan, geboren in Brasilie en woont sinds 10 jaar in Mexico. Naast zijn bijzondere afkomst heeft hij ook enorm bijzondere gewoontes als bierontbijten en een sigaret-opsteken-als-de-vorige-nog-niet-volledig-is-opgesmoord. Bwa, verslaafd?
Verder houdt hij van dobbelen met de vrienden. Er is dus altijd volk in huis, op zich wel plezant. Het zijn allemaal vriendelijke mensen, ik kan mijn spaans oefenen, ik ben nooit alleen. Maar het heeft ook zo zijn nadelen, vooral dan ´s avonds. De regel ´slaap respecteren van de andere´kent hij niet. Slechter nog, hoe later op den avond is den drank in de man, wordt het volumen van de muziek verhoogd, zijn de emoties groter en vallen de dobbelstenen harder. Mijn oordopjes bieden geen oplossing.
Het is nog beetje afwachten en zoeken. Voorlopig kan ik er weinig aan doen. Ik wil Fabio ook niet belemmeren. Uiteindelijk ben ik beetje de indringer en doet hij mij een gunst. Maar ik betaal uiteindelijk ook wel ervoor. We zien wel... poco a poco!

En pas op, ik woon er al graag. We hebben toch zeker een gemeenschappelijke interesse: ontwerpen. De woonplaats heeft nog geen tafel. Maar daar komt gauw verandering in, vandaag of morgen gaan we er een maken. En misschien ook nog wat gemakkelijkere stoelen, voorlopig zijn dat omgevormde winkelkarren, nogal lomp en groot. Die zouden ideaal zijn voor in ons tuintje. We hebben een klein stukje gras aan onze deur, voor iedereen maar ik heb de indruk dat nauwelijks iemand dat gebruikt.

Mijn nieuwe thuishaven, Querétaro

Querétaro , de stad waar ik nu woon, is ongeveer drie uur rijden van de hoofdstad Mexico City. Het heeft een prachtig historisch centrum in koloniale bouwstijl met gezellige groene pleintjes, mooie gevels en véél kerkjes! Het is een van de meest welvarende steden in Mexico, wat te merken is bij aankoopjes. Een supermarkt of winkelbezoek draait hier bijna even duur uit als in België. Langs de andere kant is het een relatief veilige stad. Natuurlijk moet je sowieso voorzichtig zijn, het is nog steeds geen België en jij bent de buitenlander, la gringa. Maar ik voel me hier volledig op mijn gemak. Je kan hier met een gerust hart ´s avonds bepaalde taxis nemen die verbonden zijn aan ons unief. Overdag heb je voldoende bussen. Daarnaast heb ik Eleonora en Fabio waarop ik steeds kan terugvallen.

El TEC de Monterrey, de universiteit

Dat is de naam van het unief waarmee Howest een samenwerking heeft. Vrij uniek en zotjes als je het gaat vergelijken met een universiteit in België! Het is een afgesloten omgeving met meer dan 13 grote gebouwen en veel groen. Om binnen te komen moet je een pas hebben. Naast veel klaslokalen en een grote bib, hebben we hier een gymzaal, voetbal- basketbal– en tennisvelden, twee looppistes, volleybeach terrein, openluchtzwembad... al beetje jaloers. Bon we gaan verder. Twee restauranten en een koffiehuis, terrasjes in de tuin, een dokter waar je gratis op consultatie kan gaan, conferentiezaal, eigen busjes voor speciale activiteiten... We kunnen het ons niet inbeelden. Hier is een duidelijk onderscheid tussen prive en publieke scholen. De prijzen zijn er ook naar, voor 3 credit betaal je hier 1100 dollar, wat ongeveer 877 euro is. Wetende dat er 60 credits zijn in een jaar... dat maakt een schoon sommeke van tararara 17 540 euros! Lucky belgjes met hun 570 euros inschrijvingsgeld! (Natuurlijk bestaan hier ook beurzen enzo, maar toch). Ik ben blij dat ik hier een maand van mee kan genieten!

Eerste dagen in de universiteit

Donderdag 1 juli was onze eerste ‘schooldag’, een introductiedagje. De vrijdag werden we naar het centrum gebracht om via opdrachtjes in groepjes de stad wat beter te leren kennen. Daarna werden we getrakteerd op een typische Mexicaanse maaltijd!
‘Los Primos’ (=onze neven en nichten) zijn Mexicaanse studenten die tijdens hun vakantie voor de universiteit werken. Ze ontvangen ons, ze organiseren uitstapjes, helpen ons bij probleemkes...

We zijn hier heel warm onthaald en worden goed begeleid!

Voor de Mexicanen is het momenteel vakantie en de normale zomercursussen voor eigen en buitenlandse studenten zijn al bezig sinds eind mei en lopen nu op hun einde. Juli is voor allen een echte vakantiemaand. Dat wil zeggen dat wij, met de 18 Belgen de komende maand hier zo goed als alleen zullen vertoeven. Das wel wat minder, zo’n groot terrein moet gewoon toch beetje bevolkt zijn.

Vandaag, maandag 5 juli, was onze eerste les. Uiteindelijk zit ik niet in ‘gevorderd Spaans’ maar in het ‘intermedio’ (ik vind het nederlandse woord niet, het middelste niveau). Gezien we maar met een groepje van 18 Belgen zijn voor deze summerschool en niemand anders in ‘avanzado’ zit, wouden ze me die lessen niet geven. Beetje jammer maar wel te verstaan dat ze mij geen privéles kunnen gaan geven. We zien wel. Doordat ik alles versta en vrij vlot spaans praat, gaat het soms wat te traag, maar ik zal zeker er wat uit opsteken. Ik ken de grammatica hoofdzakelijk door zelfstudie uit een boek, dus het wordt wel interessant om eens van iemand te horen. En het is een tof klasje van 8 studenten. Niet mis he!

Elke dag hebben we van 9u tot 13u les, twee uurtjes grammatica. De andere twee dienen voor het inoefenen via conversaties, schrijven en lezen van teksten. Elke woensdag en donderdagnamiddag hebben we extra klassen die mij wel heel erg aanstaan! Op woensdag gaan we Spaanse films bekijken en op donderdag nemen ze ons mee naar het theater! Het worden volle maar schone dagen!

Voetbal

Voetbal leeft! Amai amai! Het was enorm! Op zondag 27 juli moesten de Mexicaantjes spelen en jammer genoeg hebben ze verloren. Het was een dag waarop iedereen thuis bleef en voor de tv zat gekluisterd. Ik was die dag bij Eleonora. De eerste helft van de match zijn we naar een marktje gegaan. Het was er uitzonderlijk rustig op straat, genoeg parkeerplaats en vele kraampjes bleven onbemand. Wie zich toch naar de markt waagde en had gehoopt de voetbalgekte te ontkomen, had het mis. Iedere marktkramer had zijn tvtje mee. En iedereen leeft mee, vier maal kort op elkaar had Mexico bijna een goal, en ik heb het geweten! Kreten en ratels nog voor er werd gescoord en dan ‘ hay no, dale, porque?!’ en nog wat gevloek ;).

Het tweede deel van de match hebben we thuis bekeken. Eleonora kon het niet zo goed aan, stress stress stress!

Mexicanen zijn goede verliezers. Geen tijd om te treuren, nog een dagje werd nagepraat en gejammerd. En basta, ieder koos zich snel een nieuwe favoriet. Vooral Nederland en Duitseland kunnen op hun steun rekenen. Oei oei, kan niet worden gezegd voor Argentinië, die op hun afgunst mag rekenen. Volgens de mexicanen een volk dat enorm uit de hoogte doet en gelooft dat ze de Europeanen zijn van Latijns-Amerika...

Dus de wereld cup blijft voortleven en wanneer een match aan de gang is, kan je op elke hoek van de straat de tijdelijke stand te weten komen. Gunther, een belgische vriend die woensdag op het vliegtuig richting Mexico zat, werd nauwkeurig via de cockpit op de hoogte gehouden van de match Spanje-Portugal(? Niet zeker of het portugal was).

Olé diaree

Jawel, nog geen twee dagen in Mexico en ik had het al zitten. De zondag bracht ik samen met Eleonora en haar familie door, gestart met een typisch ontbijtje van ‘gorditas’ (maispannenkoek gevuld met kaas of vlees), kokos gesmuld op de markt, een salaatje met kaas en een ijsje. Ik heb een identiek hetzelfde gegeten als Eleonora en haar papa en toch.... rond den avond begonnen de darmkes af vreemd aan te voelen. En hupla, ’s nachts mocht ik naar de wc lopen.
Gelukkig verbleef ik nog bij Ele. De plaatselijke medicijnenkast heeft me er snel bovenop geholpen. Een toch opmerkelijk feitje, vele antibiotica zijn hier vrij te kopen zonder voorschrift, en dan nog wel in de supermarkt!
Ge ziet, mijn wester maagske was nog niet voorbereid. Ondertussen ben ik terug tip top in orde en begin ik beetje bij beetje terug van de Mexicaanse keuken te eten.

Chili willy!

Chili overal in, op, tussen! In de supermarkt vind je meer dan 5 verschillende verse soorten, chili in blik en flessen vullen een halve supermarktgang. They love it! Chili in snoepjes, in chips, in bier, op hun ijsje,...en natuurlijk op hun tacos!

Verder zijn ze fan van het mixen van zout en zoet. Verschillende typische drankjes zijn een gekke mix zoals een mengeling van fruitsap, sprite, zout, limoen, ijs en uiteraard Chile!

O, en voor wie William nog niet kent, stel ik u voor: William het paard dat met mij meegekomen is vanuit België! William is het huisdier van Charlotte De Ruytter (Kortrijkse vriendin) en maakt sinds...jaren al verre reizen! Charlotte en Sarah en andere William fans, slaap op u beide oren, William doet het hier uitstekend en heeft al vriendjes!

Uitstapjes!

‘El Peña de Bernal’
Ondertussen heb ik ook al een beetje Querétaro en omstreken kunnen verkennen.
Samen met Eleonora, haar vriend Christopher en een vriend Carlos hebben we’ el Peña de Bernal’ bezocht, op nog geen uur rijden van Queretaro stad. El Peño is de derde grootste monoliet, een rots uit een stuk, van de wereld. Tot bepaald punt kan je de rots bewandelen, volledig tot boven gaat enkel door de rots te klimmen. Aan de voet van de rots ligt een mooi koloniaal rustig dorpje. Op het gemak een uurtje klimmen naar boven, genieten van het uitzicht en daarna een licht maaltijd (mijn darmkes waren nog niet volledig in orde ;)) in het mooie centrum.

‘El DF = el Districto Federal = Mexico City’
Op woensdag ben ik samen met Nadira, een ander Belgische student, naar de hoofdstad afgereisd om Gunther te gaan ophalen. Gunther is een Belgische vriend die voor twee maanden vrijwilligerswerk gaat doen in een project in Guatemala. Het heet ‘Vivir y amor’ en is dezelfde organisatie waarbij mijn zus Lieve vorig jaar vrijwilligerswerk heeft gedaan.
Met zijn drietjes hebben we beetje de hoofdstad verkend en rondgesjold op zoek naar een busticket voor Gunther. Een enorme uitdaging bleek het vinden van het bureau van de busmaatschappij. Gelukkig, de Mexicanen zijn enorm behulpzaam. Ze zagen nog maar ons kaartje bovenhalen en hielden ons zoet met een uitgebreidde uitleg en praatje. Gezellig! Zo’n zoektocht leverde niet alleen toffe ontmoetingen, we doolden rond in zeer volkske buurten.
Het is een enorm grote stad, en we zouden nog wel een dagje kunnen gebruiken om het beter te leren kennen, maar ’s avond moesten we al terug want de dag erop begonnen de lessen voor Nadira en mij.
Gunther is nog een dagje meegaan naar Queretaro, waar we samen de dag erop in de namiddag het historisch centrum bezochten. De vrijdag zette Gunther al terug aan naar Guatemala. Zijn reis in bus en taxi duurde niet minder dan 30 uur!

Celaya
Afgelopen weekend werd in uitgenodigd in Celaya, een stadje op een uurtje rijden van Queretaro. Een dorp met geen grote bezienswaardigheden, een centrum met enkele koloniale gebouwen en uiteraard schone kerkskes.
Ik was uitgenodigd door Anel, een Mexicaanse vriendin van Eleonora, die een jaar in Belgie heeft gestudeerd met Rotary. Haar Belgische gastzus Loes was op bezoek en thuis werd een welkomstfeestje gehouden. Vanaf vier uur in de namiddag gingen de tequila en rum cocktails vlot binnen, een barbecuetje op zijn Mexicaans dus met tortillas en guacamole (jammie, advocadopuree) en vergeet geroosterde ajuintjes en chilis niet! Het was een geslaagde plezante avond met gezellige bende. Misschien houden we dit weekend een ander feestje in ander stadje. Ik heb er alleszins wel zin in!
De dag erop lekker uitslapen en wat uitrusten bij Anel thuis. De gastvrijheid waarmee je ontvangen wordt is echt leuk. Ik kende Anel nauwelijks maar zij en haar familie waren heel hartelijk voor me!

Voila, ik ga hier afronden voor mijn trouwe lezers die nog niet afgehaakt hebben wegens het nogal lang bericht. Er viel ook wel wat te vertellen!

Ik hou jullie op de hoogte!

Besos de Mexico!
La Katarina

En wie zin heeft, je mag mij ook altijd op de hoogte houden! Mailtjes, briefjes, telefoontjes.. tis allemaal welkom!

Mijn adres:
Katrien De Schepper
Epigmenio Gonzalez, #509, casa I 15 ( lees: casa ‘i’ in hoofletter nr 15)
CP 76130 Querétaro ( lees: stad)
Querétaro (lees: provincie)
Mexico

GSM nr:
0052 442 119 13 45

En uiteraard, mijn mail: katriendeschepper1@hotmail.com