Hola lindos de Belgica!
Ik weet het, ik heb lang niet van me laten horen, en het zal nog even duren.
Binnen een uurtje vertrek ik op reis! Eindelijk! Hier heb ik naar uitgekeken.
Vandaag hebben we ons examen gehad, een graduatie (jup, ze houden hier wel van die formele feestjes), nog even gevierd in een bar, afscheid genomen van de andere Belgen.
Straks, om vier uur, vertrek ik samen met Eleonora naar het zuiden van Mexico! Mexico is verdorie enorm groot! Het wordt een busrit van 17 uur! Ik dacht ongeveer 60 keer België! Ik kijk er ongelooflijk naar uit!
8 augustus keer ik terug naar queretaro, den 9e nog een dagje in Queretaro vertoeven en den 10e vertrekt mijn vlucht naar Belgie! 11 augustus ben ik terug!
Hoedanook, voor de liefhebbers post ik dan nog een verslagje en vooral veel fotos!
Toedeloeis! Ik vertrek op een verdiend (al zeg ik hetzelf) reisje naar het zuiden!
Besos!
zaterdag 31 juli 2010
donderdag 22 juli 2010
week3_fotos
In de les...
De ingang van het ´vakantieparkje' waar ik woon.
Het laatste huisje van de rij, op het gelijkvloers, daar woon ik.
mijn kamer, check die dressingroom ;)
Jammie! Mijn fruitschaal, die oranje ´patatten´ bij die kleine banaatjes zijn geen aardappelen maar wel vre lekkere zoete mango´s!
Met David in het centrum rondfietsen
Naar een hogergelegen plekske gefietst om de zonsondergang te zien
¡Saque la bici!
op een pleintje voor een kerk, stond een hele bende 'Cristianos' stonden te dansen en mee te zingen op hun christelijke ska muziek! ambiance!
een belangrijk en bekend monument van Queretaro, 'los Arcos', een oud aquaduct
op weg naar het theater, groepsfotoke
de twee acteurs van het tweede theaterstuk, achteraf zagen we hen zonder hun verkleedkleren, het waren twee jonge gasten van 18 en 19 jaar. Goed geschminkt en verkleed!
... en achteraf een pintje gaan drinken!
piñata maken in de tuin van het unief
en dan eentje kapot kloppen
optreden van reggae-ska groep
meer foto´s volgen....
week 3
Lesweek 2
Uiteindelijk heb ik gevraagd om toch te veranderen. Het was niet leuk, voor mij ging het te traag, voor de rest te snel. Ik zou per dag een uurtje privéles grammatica krijgen, en de twee uurtjes ‘compositie, conversatie..’ volg ik nog mee met de rest van de groep. Van de privélessen is er nog niet veel in huis gekomen, maar ondertussen zijn we nu lesweek drie en heb ik gisteren mijn eerste les gehad en dat was vre goed. Dus als het de komende twee weken zo blijft, dan ga ik zeker wat bijgeleerd hebben!
Het theaterstuk was deze keer wel heel goed! Twee oude verzuurde samenwonende zussen, vastgeroest in gewoontes die ruzie maken om een oude liefde. Het was een piekklein theatertje waar ongeveer 30 man kon zitten. Jup, deze keer heb ik ervan genoten!
Op vrijdag kregen we een workshop piñatas maken! (vorige week was dat het marktbezoek). De originele piñata is een kom uit keramiek beplakt met soort papier mache en met zeven pinnen op. Elke pin staat symbool voor een van de zonden. Door de piñata kapot te kloppen, vernietig je de zonden. Ondertussen wordt ze gemaakt in alle kleuren en vormen, en een must op een feest zoals verjaardag, kerst...
Het was een gezellig knutselmomentje in de tuin.
Op het einde hebben we een ‘echte’ piñata mogen kapotkloppen met zijn allen. De zelfgemaakte moest nog wat drogen.
Voor den tweede keer...
Tja, het zit niet zo mee met mijn maag en darmkes. Samen met Carlos was ik nen ‘Costra’ gaan eten, typisch Mexicaans, zag er heel lekker uit maar helaas, paar uurtjes na de maaltijd begon mijn maag al wat te keren. De dagen erop heb ik nauwelijks kunnen eten en had ik klein beetje koorts.
Verdorie weer iets ‘verkeerd’ gegeten. Maar deze keer duurt het ook wel redelijk lang. Ai ai ai, mijn westers maagske... Ondertussen is het al een week geleden, en is mijn maag toch niet op en top.
Saque la bici!
Woehoew, ge gaat mij niet geloven maar ik heb hier met de fiets kunnen rijden!
Vorige week heb ik David leren kennen, een beetje nen alternatieveling. Echt tof, want zeker hier in TEC kom je nogal veel snobkes tegen die zelfs nog nooit nen bus hebben genomen = status, ‘te gevaarlijk’, niet leuk, hun mama voert hen altijd of ze hebben hun eigen auto.
‘¡Saque la bici!’ kan je vrij vertalen als ‘¡haal die fiets uit zijn kot!’. Het is een evenement dat elke woensdagavond doorgaat in centrum van Querétaro. Enthousiasteling, fietsliefhebbers, sporters en activisten verzamelen zich en rijden twee uur lang rond in en rond het stad. Ze willen het gebruik van de fiets aanmoedigen, rechten opeisen voor een fietser en ook het petroleumprobleem aankaarten.
Drie belangrijke focussen, waarin de rechten van een fietser toch primeren. Zolang geen rekening wordt gehouden met een fietser in het verkeer, blijft het enorm gevaarlijk om je hier aan een fietsritje te wagen.
In de namiddag gidse David me al wat rond met de fiets. Ge moet een behoorlijk portie lef hebben. Je rijdt tussen auto´s, van het derde naar het eerste rijvak, de bussen rijden als zotten, putten in de weg, roosters die breder zijn dan je banddikte... Het systeem is hier helemaal niet aangepast. Een gewone stadfiets zie je hier dan ook niet rondrijden. Je hebt een mountainbike nodig. Het was zalig om zo rond te crossen, en ik besefte nog maar eens welke luxe en vrijheid onze fiets in België betekent. Ik zie me hier niet met een veloke naar een Salsabar rijden en ’s nachts terugkeren...
Rond 21u verzamelden we in het centrum, er was ongeveer 200 man aanwezig. Met zo´n bende was het nog veel leuker om rond te rijden. Het verkeer werd voor ons tegengehouden, overal mochten we door en we waren veel sterker dan welke auto of bus ook!
Een super initiatief dat nu ongeveer 8 maanden bestaat en begonnen is met zes man. Ondertussen zijn er al avonden geweest waarop meer dan 400 man aanwezig was. De burgemeester heeft alleszins al beetje interesse getoond. Hopelijk kunnen ze beetje bij beetje de situatie veranderen.
¡Weekend!
Op vrijdagmiddag op het gemak vertrokken naar een piek klein ‘festivalleke’ samen met David, Danko (2 Mexicaanse vrienden), Sarah en Nadira (2 Belgjes). We waren echt benieuwd wat dat hier zou zijn. We wisten dat het in een klein dorpje was. Via David had ik een tentje kunnen lenen, maar slaapzakken hadden de drie Belgskes niet gevonden. Met onze dikste trui en veel enthousiasme zijn we vertrokken. Aangezien dat dorpke wat hoger lag, koelde het in de namiddag al af... De tenten hadden nog een verrassing voor ons, de grootste was bij zijn laatste gebruik nat opgeborgen waardoor die tent beschimmeld was en verschrikkelijk stonk. Een iglotentje voor 2 man bleef over voor ons vijven. Heel erg vond ik dat niet, want wij hadden uiteindelijk niets van dekens (en onze twee Mexicaanse vrienden wel) Vijf personen betekende dichter op elkaar, meer ongemak maar ook meer warmte en een beetje deken!
De camping had wel zijn charme. Uwe dichte buur kon nen gigantische cactus of mierenhoop zijn.
Op een klein ommuurd en aflopend terreintje hebben we kunnen dansen op de muziek van een reggae-ska groepje. Spaanse reggae-ska! Onze medefestivalgangers waren van alle subculturen, rare typen zouden velen van ons denken en het ‘gewoon’ volk zal je daar niet zien rondlopen. Vandaar, verschillende hadden ons gewaarschuwd en afgeraden om daar naar toe te gaan: ‘gevaarlijk’. Zonder Mexicaans gezelschap zou ik maar daar ook niet helemaal op mijn gemak voelen, maar met Danko en David bij ons, had ik er alle vertrouwen in!
Na een korte nacht, zijn de Belgjes doorgetrokken naar een volgend mooi stadje Guadalajara. Het speciale aan dit stadje waren zijn straten. Tunnels die vroeger dienden voor het water weg te leiden uit de stad, dienen nu als straten met voetpaden, bushalte, parkeerplaatsen... Een speciaal sfeerke als je door zo´n ´straat´rijdt.
Op zondag zijn we onderweg nog gestopt in een ander mooi stad, San Miguel de Allende!
Y la luz!? Geen elektriciteit
Toen ik vrijdag vertrok naar dat festivalleke, hadden we op kot geen elektriciteit. Fabio was de rekening vergeten betalen. Zodra je niet betaal, sluiten ze je hier af. Geen probleem, hij ging dat die middag nog regelen. Maar ik kwam zondag terug en natuurlijk er was nog steeds geen elektriciteit. Fabio was niets vergeten te betalen, hij had gewoon geen geld.
Zo erg is dat niet. In Honduras kwamen we dat wel eens vaker tegen dat we een avondje zonder zaten. Bij kaarslicht douchen en naar bed gaan is trouwens ook wel ne keer gezellig.
Wat mij wel ambeteerde, was Fabio die mij ontweek. Rechtuit iets zeggen of bespreken is hier niet mogelijk, hier ontwijken ze confrontaties en negeren ze hun eigen problemen, en wordt er niet over gepraat: taboe.Maar ondertussen hebben we al ne keer deftig kunnen praten en heeft hij mij zelfs bekend dat hij door zijn alcoholprobleem geen geld had.
Allé, die avond was het een heel spel, want zijn vrienden waren die zondagavond ook bij ons op kot (rarara, natuurlijk voor de wekelijkse bbc´tjes) en een van die vrienden zou aan mij het geld geven, dat ik dan aan Fabio zou moeten geven. Kan het nog omslachtiger?
Uiteindelijk hebben ze met wat gereedschap gaan prutsen aan de electriciteitsbakjes en hadden we opnieuw electriciteit. Hoe ze dat gefikst hebben, geen idee, geen vragen stellen, aqui se arreglan las cosas así!
Uiteindelijk heb ik gevraagd om toch te veranderen. Het was niet leuk, voor mij ging het te traag, voor de rest te snel. Ik zou per dag een uurtje privéles grammatica krijgen, en de twee uurtjes ‘compositie, conversatie..’ volg ik nog mee met de rest van de groep. Van de privélessen is er nog niet veel in huis gekomen, maar ondertussen zijn we nu lesweek drie en heb ik gisteren mijn eerste les gehad en dat was vre goed. Dus als het de komende twee weken zo blijft, dan ga ik zeker wat bijgeleerd hebben!
Het theaterstuk was deze keer wel heel goed! Twee oude verzuurde samenwonende zussen, vastgeroest in gewoontes die ruzie maken om een oude liefde. Het was een piekklein theatertje waar ongeveer 30 man kon zitten. Jup, deze keer heb ik ervan genoten!
Op vrijdag kregen we een workshop piñatas maken! (vorige week was dat het marktbezoek). De originele piñata is een kom uit keramiek beplakt met soort papier mache en met zeven pinnen op. Elke pin staat symbool voor een van de zonden. Door de piñata kapot te kloppen, vernietig je de zonden. Ondertussen wordt ze gemaakt in alle kleuren en vormen, en een must op een feest zoals verjaardag, kerst...
Het was een gezellig knutselmomentje in de tuin.
Op het einde hebben we een ‘echte’ piñata mogen kapotkloppen met zijn allen. De zelfgemaakte moest nog wat drogen.
Voor den tweede keer...
Tja, het zit niet zo mee met mijn maag en darmkes. Samen met Carlos was ik nen ‘Costra’ gaan eten, typisch Mexicaans, zag er heel lekker uit maar helaas, paar uurtjes na de maaltijd begon mijn maag al wat te keren. De dagen erop heb ik nauwelijks kunnen eten en had ik klein beetje koorts.
Verdorie weer iets ‘verkeerd’ gegeten. Maar deze keer duurt het ook wel redelijk lang. Ai ai ai, mijn westers maagske... Ondertussen is het al een week geleden, en is mijn maag toch niet op en top.
Saque la bici!
Woehoew, ge gaat mij niet geloven maar ik heb hier met de fiets kunnen rijden!
Vorige week heb ik David leren kennen, een beetje nen alternatieveling. Echt tof, want zeker hier in TEC kom je nogal veel snobkes tegen die zelfs nog nooit nen bus hebben genomen = status, ‘te gevaarlijk’, niet leuk, hun mama voert hen altijd of ze hebben hun eigen auto.
‘¡Saque la bici!’ kan je vrij vertalen als ‘¡haal die fiets uit zijn kot!’. Het is een evenement dat elke woensdagavond doorgaat in centrum van Querétaro. Enthousiasteling, fietsliefhebbers, sporters en activisten verzamelen zich en rijden twee uur lang rond in en rond het stad. Ze willen het gebruik van de fiets aanmoedigen, rechten opeisen voor een fietser en ook het petroleumprobleem aankaarten.
Drie belangrijke focussen, waarin de rechten van een fietser toch primeren. Zolang geen rekening wordt gehouden met een fietser in het verkeer, blijft het enorm gevaarlijk om je hier aan een fietsritje te wagen.
In de namiddag gidse David me al wat rond met de fiets. Ge moet een behoorlijk portie lef hebben. Je rijdt tussen auto´s, van het derde naar het eerste rijvak, de bussen rijden als zotten, putten in de weg, roosters die breder zijn dan je banddikte... Het systeem is hier helemaal niet aangepast. Een gewone stadfiets zie je hier dan ook niet rondrijden. Je hebt een mountainbike nodig. Het was zalig om zo rond te crossen, en ik besefte nog maar eens welke luxe en vrijheid onze fiets in België betekent. Ik zie me hier niet met een veloke naar een Salsabar rijden en ’s nachts terugkeren...
Rond 21u verzamelden we in het centrum, er was ongeveer 200 man aanwezig. Met zo´n bende was het nog veel leuker om rond te rijden. Het verkeer werd voor ons tegengehouden, overal mochten we door en we waren veel sterker dan welke auto of bus ook!
Een super initiatief dat nu ongeveer 8 maanden bestaat en begonnen is met zes man. Ondertussen zijn er al avonden geweest waarop meer dan 400 man aanwezig was. De burgemeester heeft alleszins al beetje interesse getoond. Hopelijk kunnen ze beetje bij beetje de situatie veranderen.
¡Weekend!
Op vrijdagmiddag op het gemak vertrokken naar een piek klein ‘festivalleke’ samen met David, Danko (2 Mexicaanse vrienden), Sarah en Nadira (2 Belgjes). We waren echt benieuwd wat dat hier zou zijn. We wisten dat het in een klein dorpje was. Via David had ik een tentje kunnen lenen, maar slaapzakken hadden de drie Belgskes niet gevonden. Met onze dikste trui en veel enthousiasme zijn we vertrokken. Aangezien dat dorpke wat hoger lag, koelde het in de namiddag al af... De tenten hadden nog een verrassing voor ons, de grootste was bij zijn laatste gebruik nat opgeborgen waardoor die tent beschimmeld was en verschrikkelijk stonk. Een iglotentje voor 2 man bleef over voor ons vijven. Heel erg vond ik dat niet, want wij hadden uiteindelijk niets van dekens (en onze twee Mexicaanse vrienden wel) Vijf personen betekende dichter op elkaar, meer ongemak maar ook meer warmte en een beetje deken!
De camping had wel zijn charme. Uwe dichte buur kon nen gigantische cactus of mierenhoop zijn.
Op een klein ommuurd en aflopend terreintje hebben we kunnen dansen op de muziek van een reggae-ska groepje. Spaanse reggae-ska! Onze medefestivalgangers waren van alle subculturen, rare typen zouden velen van ons denken en het ‘gewoon’ volk zal je daar niet zien rondlopen. Vandaar, verschillende hadden ons gewaarschuwd en afgeraden om daar naar toe te gaan: ‘gevaarlijk’. Zonder Mexicaans gezelschap zou ik maar daar ook niet helemaal op mijn gemak voelen, maar met Danko en David bij ons, had ik er alle vertrouwen in!
Na een korte nacht, zijn de Belgjes doorgetrokken naar een volgend mooi stadje Guadalajara. Het speciale aan dit stadje waren zijn straten. Tunnels die vroeger dienden voor het water weg te leiden uit de stad, dienen nu als straten met voetpaden, bushalte, parkeerplaatsen... Een speciaal sfeerke als je door zo´n ´straat´rijdt.
Op zondag zijn we onderweg nog gestopt in een ander mooi stad, San Miguel de Allende!
Y la luz!? Geen elektriciteit
Toen ik vrijdag vertrok naar dat festivalleke, hadden we op kot geen elektriciteit. Fabio was de rekening vergeten betalen. Zodra je niet betaal, sluiten ze je hier af. Geen probleem, hij ging dat die middag nog regelen. Maar ik kwam zondag terug en natuurlijk er was nog steeds geen elektriciteit. Fabio was niets vergeten te betalen, hij had gewoon geen geld.
Zo erg is dat niet. In Honduras kwamen we dat wel eens vaker tegen dat we een avondje zonder zaten. Bij kaarslicht douchen en naar bed gaan is trouwens ook wel ne keer gezellig.
Wat mij wel ambeteerde, was Fabio die mij ontweek. Rechtuit iets zeggen of bespreken is hier niet mogelijk, hier ontwijken ze confrontaties en negeren ze hun eigen problemen, en wordt er niet over gepraat: taboe.Maar ondertussen hebben we al ne keer deftig kunnen praten en heeft hij mij zelfs bekend dat hij door zijn alcoholprobleem geen geld had.
Allé, die avond was het een heel spel, want zijn vrienden waren die zondagavond ook bij ons op kot (rarara, natuurlijk voor de wekelijkse bbc´tjes) en een van die vrienden zou aan mij het geld geven, dat ik dan aan Fabio zou moeten geven. Kan het nog omslachtiger?
Uiteindelijk hebben ze met wat gereedschap gaan prutsen aan de electriciteitsbakjes en hadden we opnieuw electriciteit. Hoe ze dat gefikst hebben, geen idee, geen vragen stellen, aqui se arreglan las cosas así!
Abonneren op:
Berichten (Atom)